Şimdi Okullu Oldu (k)

2015-2016 Eğitim ve Öğretim yılı bugün başladı ve biz bu yeni dönemde İlkokul öğrencisi olduk. Çocuğu olunca insanın birinci tekil şahıs da onunla birlikte yok oluyormuş ve başlayan bütün cümleler yaptık, ettik, olduk şeklinde bitiyormuş. Bunu şimdi mi anladın derseniz yok sadece altını bir kez daha çizmek istedim.

İlkokulda okuldan ziyade öğretmenin önemli olduğunu bildiğim için. Yaz başı gideceği devlet okulunun öğretmen araştırmasına başlamıştım ve sonucunda gönlüme göre oldu. İlk gün intibası da bunu doğrular nitelikteydi.

Okulun ve özellikle öğretmenin iyiliğinin veliye göre değişkenlik gösterdiğini düşünenlerdenim. Sizin öğretmenden ne beklediğiniz önemli. Benim ilk kriterim derslerden önce çocuğun mutluluğunun ve huzurunun sağlanması. Öğretmen çocuklarla sınıfta ilk konuşmasını yaparken biz buraya mutlu olmak ve bilgilerimizi paylaşmak için gelicez şimdi herkes yanındaki arkadaşına gülümsesin diye başlayınca içim iyice rahatladı. Ayrıca son zamanlarda gözlemlediğim kadarıyla veliler çok fazla sınıfa, sınıfta olan olaylara müdahale ediyorlar. Bu konuda da öğretmenin otoritesiyle buna müdahale ediyor olması da benim için önemli. Öğretmenin bir ağırlığı olmalı ve veliler veli olarak kalmalı.

Okuma yazma öğrenmeyen kimse kalmıyor ama okul hayatında başarılı bir yol izlemek için ilkokul öğretmeninin attığı temelin sağlamlığı en önemli rolü alıyor.

Benim çocuğum mutlu ve huzurluysa başarısını kendiliğinden yakalayan bir çocuk. Stres, karşılaştırma ve rekabet bizde ters tepki yapıyor. Bu doğrultuda isabetli bir seçim yaptığımızı düşünüyorum. Umarım eğitim hayatının bu ilk adımı diğer bütün güzel başlangıçları beraberinde getirir ve seni hep ileri taşır. Bu da burada dursun.

Karne Başarısının %80'i Veli, %20'si Öğretmen Mi Olmalı?

Benim kızım bir devlet okulunun anasınıfına gidiyor. Dönem sonu, karne günü ise ilkokullarla birlikte bahçede törene katıldılar. İstiklal Marşı okundu ve sırayla müdür ve öğretmenler konuşma yaptılar. Tören sonrası karnelerini almak için öğrenciler sınıflarına dağılmadan önce bir öğretmen sözde, velileri onurlandırmak için bir cümle sarfetti.

 "Unutmayın, bu öğrencilerin karnesi böyle güzelse bu başarının %80'i siz velilerin, %20'si bizim." "Sizin desteğiniz olmasa, bu karneler böyle olmazdı". 

Bu cümle beni çok rahatsız etti. Seneye ben de o velilerin içinde olacağım dedim ve öğretmenin yapması gerekeni, vermesi gereken eğitimi ben vericem. Peki o zaman çocuklarımız neden okula gidiyor? Kafamda deli sorular. Bu bir tek beni mi rahatsız ediyor? Yoksa aranızda benim gibi düşünenler var mı? Merak ediyorum. Sorun sadece devlet okullarında değil bence özel okullar için de geçerli bu, hatta orada durum daha da vahim. 

Günümüzde hemen hemen herkes çalışan anne. Ev hanımı olsa bile okulda öğretmenin vermesi gereken çabayı evde her akşam deve yüküyle ders yaptırarak, bir de çocuğuyla arası açılarak mı başarı elde edicek.? Neden öğretmenler bütün yükü veliye bırakıyorlar? Buna biraz da veliler müsaade ediyor gibi geliyor bana çünkü birlik olup, ses çıkarılmadığını düşünüyorum. 

Bir de çocuğun tek başına yapamayacağını bildikleri ödevlerin verilmesi konusu var. El becerisi adı altında sanki mimarlık 1. sınıf öğrencisiymiş gibi ödevler. Bu ödevler ya para karşılığı kırtasiyelere yaptırtılıyor ya da anneler kan ter içinde cebelleşiyor. Sonra kusursuz bir şekilde okula götürülüyor ve öğretmen demiyor ki çocuğum bunu sen yapmamışsın. Acı olan da bu zaten. Buradaki amacı ben çözemiyorum. 

Dediğim gibi biz bu sene anasınıfına gidiyoruz ve çok bilinçli, işini severek yapan, idealist bir branş öğretmenimiz var. Keşke ilkokula da aynı öğretmenle devam etsek diyorum. 

Bu zamana kadar bir çok özel kreş deneyimimiz oldu ve bu sene devlet anaokuluna vermemin sebebi, gideceği okula alışması idi ama aynı zamanda çok tereddütlerim de vardı. Şu an iyi ki öyle yapmışım diyorum ama bunu bana dedirten öğretmen, yani başarının %80 i öğretmen. Olması gerekenin olduğu. Umarım ilkokulda da bunu başarabilen bir öğretmen bulurum. Sizler neler düşünüyorsunuz lütfen paylaşın...